Het tempo van de Breestraat

Met mijn kinderen, elk op hun eigen fiets, plan ik onze oversteek vanuit de Ketelboetersteeg naar de Breestraat. Tussen twee mooie zaken, Sjenkels&Sjenkels en Look, taxeren we onze kansen. Althans, dat was de intentie. Op links duikt buslijn 206 op, voor mij maken andere fietsers een slinger om de bus heen die voor Goodies passagiers mee neemt. We wachten af. Nadat de beiden bussen voorbij zijn, voegen we ons in de stroom fietsers. “Wat fietst iedereen hard, papa”, hoor ik mijn dochter verzuchten.

Asfalt. Een betere manier om aan te geven dat je hard mag rijden is er niet. Hoe mooi de gebouwen ook zijn, hoe groen ook de bomen, hoe leuk ook de winkels; asfalt dicteert de snelheid. Waar asfalt volledig tot zijn recht komt is de snelweg. Daar mag je hard, daar moet je hard. En dat is daarmee ook de beleving die ‘vastzit’ aan asfalt. Wil het dus ooit wat worden met de snelheid in de Breestraat, dan moet het asfalt er uit. Asfalt communiceert snelheid. Klinkers communiceren verblijfsgebied. Het gebied van de voetganger.

Wij willen dus klinkers in de Breestraat. Klinkers die een mooie match vormen met de prachtige gebouwen aan de Breestraat: het Rijnlandhuis, het Stadhuis met de langste renaissancegevel van Nederland, de Stadsgehoorzaal, Trianon…etc.

De Breestraat verdient een laag tempo. Bij voetgangerstempo valt je opeens allerlei detaillering op. …hé, hier heeft Scaliger gewoond…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>